Een van de brandschilderingen die ik in mijn atelier heb staan is een portret van mijn opa, mijn grote held uit m’n kindertijd. Ik ging altijd graag en vaak met hem op pad.
Hij overleed – tot mijn destijds immense verdriet – toen ik twaalf was. Toch kan hij – na al die jaren – nog wel eens een moeilijk te omschrijven steun in de rug zijn, die soms zelfs op de achtergrond aanwezig lijkt te zijn. En onlangs trad ie zelfs uit die achtergrond naar voren.
Reflecties
Ik heb in 2015 zijn portret gebrandschilderd en dat heeft – bijna vanzelfsprekend – altijd een prominente plek in m’n ateliers gehad.
Toen ik m’n atelier in Weesp inrichtte, plaatste ik – zonder er al te veel bij stil te staan – het portret voor een van de ramen op het oosten. Zo valt ’s ochtends het zonlicht er doorheen en ontstaan er beweeglijke reflecties op de vensterbank. Ik vind het nog altijd een groot genoegen om die dynamiek van gebrandschilderd glas te zien, zelfs in zwart- en grijstinten.
Levensgroot
Tot mijn niet geringe verbazing zag ik enige tijd geleden, in de middag, dat mijn opa (meer dan) levensgroot verschenen was op een kastdeur aan de andere kant van het atelier. Een allesbehalve voor de hand liggende reflectie en dan ook nog eens op een nogal curieuze plek.
Een kort onderzoek leerde dat er voor het raam een auto geparkeerd staat, waarvan de achterruit het zonlicht weerkaatst. Die weerkaatsing vergroot niet alleen de reflectie van het portret, maar stuurt die ook bijna horizontaal het atelier in.
De auto staat daar al een aantal weken en zolang ie daar blijft staan – en de zon schijnt – komt mijn opa me dus voorlopig elke middag een kort bezoek brengen.
